دو روز از شهادت دختر کوچک ۱۲ ساله بلوچ رویا سارانی گذشت.رسانه ها همچنان خاموش ، مجامع جهانی همچنان چشم و گوش خود را بر این جنایت هولناک و عمدی بسته ، ملت بلوچ همچنان ساکت ، نظاره گر مرگ خود هستند.حتی خانواده آن مرحوم که از صمیم قلب تسلیتشان می گویم ، از هول و هراس مسئولان ، جنازه اش را در سکوت عصر پنجشنبه دفن کردند و صدای هیچ کس درنیامد. براستی اگر چنین فاجعه ای در هر گوشه دیگری از جهان اتفاق می افتاد آیا با آن اینگونه برخورد می شد؟
چه بدبخت مردمانی هستیم ما که فرزندانمان را بی هیچ گناهی در برابر چشمانمان می کشند ، به آنان هتاکی و توهین می کنند ، خانه های کپری و فقیرانه مان را در چابهار و جای جای بلوچستان بر سرمان خراب می کنند و ... و ما دم برنمی آوریم تا دو روزی بیشتر به زندگی خفت بارمان ادامه دهیم.
بیشتر از این چه بگویم جز اینکه ننگ بر این زندگیمان باد و درود بر همچون رویاهای معصومی که مرگ باعزت را بر این زندگی ذلت بار ترجیح دادند و در قاموس شهدای راستین تاریخ جاودانه شدند.روانشان شاد...
http://marzeporgohar.mihanblog.com/Post-46.aspx
