ريشههاي بحران جنگ مذهبي در منطقه
چندي است كه زبانههاي آتش جنگ فرقهاي سني و شيعه در منطقه خاورميانه، به ويژه در كشور عراق، شعلهور شده است و هر روز جمع زيادي از مسلمانان قرباني اين فتنه ضدانساني و ضداسلامي ميشوند. انجمن اسلامي مهندسين وظيفه خود ميداند كه بر اساس رسالت و رويه ديرين خويش به ريشهيابي اين جنگ مذهبي بپردازد .
ازجمله مواردي كه در بيانيههاي عليه شيعيان مورد تأكيد قرار گرفته، غلوها و بدعتهاي شيعيان درباره امامان و رفتارهاي خلاف مباني اسلامي در ايام تاسوعا و عاشورا، مانند قمه زدن، است.
آنچه بهانه به دست گروههاي سني افراطي، مانند القاعده، داده است از يك سو عقايد، اظهارات و رفتارهاي غلوآميز درباره خاندان پيامبر بزرگوار اسلام(ص) و بطور خاص درباره امامان شيعه (عليهم السلام) است؛ و از سوي ديگر، و مهمتر از آن، سبّ و لعن و ناسزاگويي شيعيان افراطي به صحابه پيامبر خدا (ص) است .
اهل تسنن عموماً به امامان شيعه اهانت و جسارت نميكنند و حتي براي آنها احترام زيادي قائل هستند.
بسياري از مباني اعتقادي غلوآميز در فرهنگ كنوني شيعه ريشه در منابع عالمان ديني قرن دوم هجري به بعد، بويژه در دوران صفويه، دارد.مراجعه به منابع دو قرن اول، بويژه سخنان و زندگي مستند امامان شيعه نشان ميدهد كه آنان مبرا از غلوهاي نسبت داده شده به آنان هستند.
ادامه در : http://www.marzeporgohar.mihanblog.com/More-21.ASPX